Het paard in de wieg

Op een huis in de Kalchstrasse in Memmingen zie je onder een erker een erg wonderlijk tafereel geschilderd, nl. een paard, dat in de wieg ligt.

Daarover gaat de volgende sage:

Lang geleden was de vrouw van dit huis, ene vrouw Ahne, gestorven en ze werd, nadat ze de gebruikelijke tijd op een lijkbaar gelegen had, op gebruikelijke wijze begraven. Aangezien men de rijke vrouw echter haar kostbare ringen en juwelen meegegeven had in het graf, wekte dit de hebzucht van de doodgraver, en om de kleine juwelen te bemachtigen, schrok hij er niet van terug om het lijk ervan te beroven. Daarvoor liep hij diep in de nacht met schop en lantaarn naar het kerkhof, opende het graf en daalde met een ladder omlaag.

Maar toen hij het deksel van de doodskist opgetild had en de ringen wilde pakken, kijk, toen begon de dode te bewegen en richtte zich op. In paniek door zijn slechte geweten, vloog de doodgraver vol schrik ervandoor, waarbij hij de ladder en de lantaarn achter liet.

De vrouw echter, die schijndood geweest was, klom nu langs de ladder het graf uit, nam de lantaarn en keerde naar huis terug, waar ze om binnen te komen, aan het schellekoord trok. De echtgenoot opende op de bovenverdieping een raam en riep naar beneden, wie er zo laat nog aanbelde en naar binnen wilde. “Ja ik, jouw vrouw!. Maak de deur open.”  De man had zich het liefst beetgenomen gevoeld, maar de bezoekster had wel heel duidelijk beweerd dat zij zijn vrouw was en haar stem klonk hem o zo bekend. Maar ze hadden haar toch nog maar pas ten grave gedragen en dus wist de man niet hoe hij het had. Dit kan toch niet waar zijn, dacht hij en hij zei: net zo min als mijn knol in de wieg ligt, net zo min ben jij mijn vrouw. Toen antwoordde de teruggekeerde vrouw: ‘net zo waar als er nu een paard in de wieg ligt, net zo waar ben ik je vrouw.’

En kijk, er lag echt een paard in de wieg tot groot verbazen van de omstanders, die nu geen twijfel meer voelden om deze wonderlijke gebeurtenis en de opgestane werd met blijdschap weer in huis opgenomen.

De vrouw leefde daarna nog 3 jaar aan de zijde van haar man en baarde hem zelfs nog een kind. Tot aandenken aan die wonderbaarlijke redding werd naderhand de genoemde wiegafbeelding op de muur aangebracht. Toen men in een latere tijd de afbeelding had laten weghalen, begon het ‘s nachts in het huis te spoken, zo wordt er verteld, en toen heeft men de afbeelding maar weer opnieuw laten aanbrengen, zoals je nu nog steeds kunt zien.

Bron: Allgäuer Sagen, uit: K. A. Reisers "Sagen, Gebräuche und Sprichwörter des Allgäus" uitgekozen door Hulda Eggart, Kempten und München 1914, Nr. 5, S. 9 - 11. Vertaling: Ben Veldstra.